Dit forum liep van 2008-2020, is nu gesloten en te bekijken als archief. Berichten plaats je in het nieuwe droomforum

X

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ik dacht dat ik het hele gedoe met X had afgesloten, maar het blijft sluimeren...

Donderdag- en vrijdagavond was het namelijk open dag op mijn oude middelbare school en vriendin en ik zijn daar heen gegaan om te helpen bij de sterrenkijker (dat doen we namelijk ieder jaar op de open dagen). Ik was best nerveus om X tegen te komen, gewoon om zijn reactie en hoe hij met mij zou omgaan. Ik heb bewust geen gesprek met hem aangeknoopt en liet het maar van zijn kant komen.

De eerste avond bleef het alleen bij een "hallo, dames". Dat was wel fijn voor mij - geen gesprekken en geen eventuele spanning. Maar de tweede avond ging het iets verder qua gesprekken. Tijdens de borrel hebben we een potje kamertjeverhuur gespeeld (wel met andere docenten om ons heen die meekeken) en zaten we in gesprekken verwikkeld met andere docenten. We zaten aan dezelfde tafel. En ook al waren het geen diepgaande gesprekken over hoe het met ons ging, toch voelde ik een bepaalde spanning. Ik kan die spanning ook niet plaatsen. Het is een soort spanning waar ik vooral last van heb als er andere mensen - docenten in dit geval, zelfs de directeur - in de buurt zitten.
Toen vriendin en ik eerder op de avond toekeken hoe X een kaartspel aan het uitleggen was aan leerlingen, kon ik mij namelijk niet voorstellen dat ik verliefd op hem ben (geweest?). En toch is er dat vage gevoel aanwezig - een gevoel dat zegt dat er iets niet in de haak is en dat ik op moet passen met wat ik doe en wat ik zeg met hem in de buurt. Het is heel frustrerend dat ik dit gevoel niet kan plaatsen en ik heb nu al helemaal niet het gevoel dat ik alles heb afgesloten. Om de een of andere reden heb ik hem ook een kort mailtje gestuurd om hem te bedanken dat hij niet boos reageerde na het gedoe van afgelopen maanden. Alsof ik mij enorm schuldig voel, terwijl mijn intuïtie elke keer zegt dat er iets niet in de haak is als ik bij hem in de buurt ben. En dan denk ik dat ik stiekem hoop op iets - namelijk dat we samen een toekomst hebben - en dan negeer ik het gevoel toch maar.

Is er wellicht iemand die dit gevoel wel kan plaatsen?

5 jaar geleden
Beheerder

Je haakt naar waardering en liefde, maar zoekt dat op de verkeerde plaats en bij de verkeerde persoon.
Het is altijd moeilijk projecties los te laten. (zoals idolatrie en de redder)
Maar door het terugnemen van projecties win je zelf aan kracht.
Het is natuurlijk een gevoel van verlies, maar het is winst, alleen ervaar je dat nog niet zo.
Ik denk dat hij te rationeel is om er liefde bij te vinden.
Het gaat ook niet om hem maar om jouw voorstellingen van hem.
In therapieën heet dat de overdracht. Het is heel gebruikelijk dat er liefde gevoelens ontstaan bij een redder.
Dat moet hij ook weten, maar hij mag daar geen gebruik van maken, dat zou niet professioneel zijn.
Het is altijd de kunst om voorzichtig die projecties op te lossen.
De cliënt kan daar soms heftig op reageren als een in de liefde gefrustreerde relatie.
Maar als daar een oprechte en open houding tegenover staat oogst die ook waardering.
Een therapeut verkeert altijd in een machtspositie. Dat kan ook gelden voor leraren.
De leraar beantwoord aan het heldenarchetype van de animus. Daar kunnen sterke haat/liefde gevoelens door ontstaan.
Zeer ambivalent ook. Daarom verkeer je ook in verwarring.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

De vraag is dan natuurlijk: hoe los ik deze projectie op?

Het heeft er mee te maken dat ik in een situatie ben opgegroeid waar het allemaal niet lekker ging, veel verwijten e.d. Ik ben er nu mee bezig om dat te helen. Maar zodra ik bij X in de buurt kom, dan borrelt die verwarring weer op en ik weet niet hoe ik daar mee moet omgaan. Moet ik hem daarmee confronteren? Het lijkt mij niet, het is iets wat ik mij verbeeld. Moet ik er niets mee doen? Dat lijkt mij ook niet, dan ga ik mij weer zo rot voelen...

5 jaar geleden

Het is heel moeilijk om idolatrie los te laten. Het is net alsof je fan bent van iemand en degene niet wilt of kunt loslaten.
Op een één of ander manier heb je toch een leegte die je opvult met de idolatrie van die persoon.
Je zou je kunnen afvragen wat je zo mooi vindt van X. Zo kun je bewust strepen zetten door deze spiegelingen en makkelijker loslaten.

In zweversclubjes hebben ze het over zielsverwanten. Maar dat is niets meer of minder dan leegtes opvullen.
Het lijkt in je psyche dat je verbonden bent aan de andere partij. In hun theorie zijn de vage man en vrouw aan elkaar verbonden.
Maar eigenlijk is het je mannelijke kant die een leegte is en vult met die zogenaamde zielsverwant.
Soms kan de brein onverklaarbaar zijn, maar als je bewust bent van je ego, dan komen alle puzzelstukjes vanzelf op z'n plek.
Ik zou 'm er niet mee confronteren. Je zou in een gênante positie kunnen raken. Dan zou je je voor je kop kunnen slaan.
Probeer daarom los te laten door die idolatrie op een rijtje te zetten.



1 keer bewerkt. De laatste keer was 5 jaar geleden door Esme.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ja, het voelt alsof ik verslaafd ben en hij mijn drug is. Ik hunker steeds naar meer na enige vorm van contact.

Het gekke is dat ik al ruimschoots twee jaar weet dat dit overdracht is waar ik mee te maken heb. X weet het ook.
Ik ben toen tot de conclusie gekomen dat het de zorgzaamheid is waar ik voor ben "gevallen": rugzak vasthouden, jas aandoen, leuke filmpjes sturen als ik in een dip zat, bemoedigde woordjes als "je hebt al zoveel shit meegemaakt, dit kan je wel aan"... Mijn ouders hadden namelijk geen echte aandacht voor mij en zaten in een flinke vechtscheiding, waardoor ik mezelf schuldig ging voelen en uiteindelijk aan zelfmoord heb gedacht. X heeft voorkomen dat ik dit uiteindelijk heb doorgezet.

Tja, nu zie je weer het beschadigde Kind naar voren komen. Ik moet mijn eigen ouder worden. En zodra ik bij X in de buurt kom projecteer ik hem als mijn Ouder. Ik kom er maar niet vanaf..

5 jaar geleden
Beheerder

Je moet inderdaad de ouder worden van je beschadigde kind.
Jij alleen kunt dat een onderdak bieden.
Projecties kun je slechts doorbreken door spiegelingen met iemand die daar verstand van heeft.
Je bent namelijk blind voor projecties. Ieder heeft een blinde vlek, daarom is een onafhankelijke derde noodzakelijk.
Waarmee ik bedoel iemand die neutraal is en het mechanisme herkent. Kan ook een vriend, kennis of iemand met inzicht zijn.
Ook die zal zijn blinde vlekken hebben. Het is dan ook een gevaar dat de ander zichzelf in het probleem betrekt.
Daarom vermoed ik dat X zelf met problemen loopt die hij in jou projecteert.

Iemand die opgeleid is in de psychotherapie moet in staat zijn onderscheid te blijven maken en niet in de bekende valkuilen te geraken.
Daarom moet een therapie worden afgebroken en overgedragen als die objectiviteit in gevaar komt door teveel betrokkenheid of affectie van de kant van de hulpverlener. Ofwel moet die helper zelf een coach zoeken.

Het mag dus niet ingevuld worden met knuffelpartijen en andere "zoetigheden".
Het is altijd een elementaire fout als een "helper" de ander aan zich bindt.
Dat kan gebeuren door de overdracht. Maar een helper is geen helper als hij de overdracht niet terug spiegelt.
Dat kan vaak pas als de ander zover is.
Want vooral iemand die met depressies en suïcidale plannen rondloopt kun je niet zomaar loslaten.
Een helper kan een soort hulpouder zijn. Maar beter is iemand die toch de nodige reserves in acht neemt en dat heeft X niet gedaan.

Projecties zijn in feite delen van jezelf. Dus idolatrie is de held in jezelf wegcijferen.
Projecties zijn de magische lijntjes en touwen die je met de ander verbinden.
Natuurlijk zocht jij als wanhopig kind een hand en een houvast.
Die wanhoop leeft ergens, want het is een gapend gat uit je jeugd.

Ook een scheiding verscheurt kinderen die een ambivalente houding ontwikkelen. De grond onder hun bestaan scheurt letterlijk open.
Het kind is van nature loyaal aan de ouders. Dat verklaart ook waarom jij suïcidaal werd en je schuldig voelde.
Kinderen betrekken immers alles op zichzelf. Als het niet goed gaat in dat huwelijk, menen ze, omdat ze geen enkel inzicht of macht bezitten, dat het hun schuld is. Maar kinderen keren zaken om. Dat is dus omkering van oorzaak en gevolg. De machtsfrustraties die voortkomen uit een gespannen sfeer thuis proberen ze op zich te nemen als zondebok en vaak genoeg worden ze in die gestreste sfeer tot zondebok gemaakt.
Dus ouders belasten hun kinderen met volwassen problemen die ze zelf niet konden oplossen. Dat heet de ware erfzonde.

Veel mensen zijn überhaupt niet in staat te communiceren.
Het grote verschil is dat jij dat uitstekend kunt ook al kamp je nog met problemen.
Je kruipt echter niet onder het bed en ontwijkt ook geen confrontaties of verantwoordelijkheden.
Dat is een enorm pluspunt én je studeert. Ik kan je garanderen dat alles waar je nu doorheen moet worstelen, als de bramen en rozenstruiken vol dorens naar Doornroosje, dat deze ervaringen een springplank vormen voor je bevrijding en inzicht.
Daarbij zul je die beschadigde jeugd moeten gebruiken als voedingsbodem, er is geen andere.
Maar de Sh*t is altijd vruchtbaar.

Je staat vaak te kijken wat een enorme angst en stress een stel dat op scheiding afkoerst bij kinderen veroorzaakt.
Suïcidale gedachten zijn niet vreemd, want het kind wil gewoon vluchten uit die sfeer en weet vaak geen andere uitweg.

Toch moet een helper je leren andere opties te zien of ontwikkelen. Juist die blinde vlek en de projecties beletten je je volle potentieel te zien of ontdekken. Een helper kan het dus niet voor je oplossen, dat moet je zelf doen, maar als je meer mogelijkheden ziet kun je het uiteindelijk wel beter aan. Het is vaak een soort tunnelblik waardoor je niet om je heen kunt kijken.
Als de hulpverlener de projecties niet helpt oplossen blijf je eraan hangen of klampt je aan een volgende redder vast.

Jung schreef eens dat men als men eenmaal volwassen is, dat oude onweer nog woed, maar het onderscheid bestaat eruit, dat men nu geen kind meer is en de problemen met een gerijpt bewustzijn kan benaderen. Dat is een groot pluspunt en verandert de hele situatie.
Alleen bestaat er altijd het gevaar van regressie, dus de terugval in de afhankelijke kindhouding.
Je moet juist worden bevestigd in je kracht en volwassenheid.
Denk dat je daar ergens ook haakt aan het voorbeeld van X als kracht, of ouder-, totem-, of helden-model.



2 keer bewerkt. De laatste keer was 5 jaar geleden door Sheherazade.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Bedankt voor je steun in de rug, Sheherazade. Ik denk dat ik dit concreter moet voorleggen bij mijn psychologe. Want ik heb al veel vooruitgang geboekt (d.w.z. ik voel mij al een stuk beter dan enkele maanden geleden) door het contact met X te verbreken en de confrontatie aan te gaan met mam. Alleen het beschadigde Kind blijft naar boven komen.

X heeft eerder aangegeven dat hij wel om mij geeft, maar dat hij zich niet actief zorgen wil maken over mij. Dus ik denk wel dat hij mij ook niet helemaal kon/kan loslaten en dat hij inderdaad ook projecteert. Wat het precies is, weet ik niet, maar wellicht heeft het te maken met dat hij de dertig al is gepasseerd en vrijgezel is. Toen ik nog op school zat gingen de roddels door de school rond dat X en ik een relatie hadden en zelfs de directie heeft ons uit elkaar getrokken (wat niet heeft geholpen overigens).

Mijn moeder ziet nog steeds niet in dat het een erfzonde is die zich voortzet in onze familie. Ze zoekt nu pas hulp, en ik doe dat nu al. Ik ben pas 21 en ik signaleer dat het gewoon niet gaat op de manier hoe het nu gaat. Daar zoek ik hulp voor, want ik weet dat als ik dat niet doe, ik het weer doorgeef aan mijn eigen kinderen. Dat wil ik absoluut voorkomen. Ik denk dat het ook een absoluut pluspunt is dat ik op de opleiding zelf veel dingen over mijzelf leer (leerlingen weerspiegelen immers jouw gemoedstoestand: als ik gespannen ben resulteert dat in een onrustige klas) en over zaken waar ik eerder niet bij stil heb gestaan, zoals communicatie. Mijn psychologe zegt dat ik over een jaar waarschijnlijk een totaal ander mens ben.

X heeft mij inderdaad vaak bevestigd in kracht door veel complimenten te geven en mij te ondersteunen tijdens examens e.d.

5 jaar geleden
Beheerder

Het beschadigde kind zal altijd bovenkomen in triggersituaties.
Je leeft op meerdere niveaus tegelijk.
Maar dat gemis kun je nooit meer inhalen.
Dus steek geen hoop of energie in zulke plannen want dat werkt niet.
Het zouden oude oplossingen in nieuwe situaties zijn.
Of het Bijbelse: "men doet geen nieuwe wijn in oude zakken". (die zullen scheuren door de zuren)

Je komt er wel. Je ouders fixeerden je in het kind zijn.
Maar je bezit teveel karakter om in infantilisme te blijven hangen.

Alice Miller heeft het over de autoritaire zwarte opvoeding.
Je ouders zijn waarschijnlijk in zo'n sfeertje opgegroeid.
Dus weerbaarheid en communicatie blijven dan steken omdat men geen stemrecht heeft.
Ook het onderwijs was vroeger zeer autoritair.
In de maatschappij kom je dat model nog veel tegen.
Bazen stellen zich op als ouderfiguur en reduceren hun personeel tot kinderen.
Eigen initiatief wordt niet gewaardeerd enz.
Psychologisch rollenspel, de baas gaat staan nadat de werknemer is gaan zitten.
Opstaan is dus je nek uitsteken.

In sommige culturen werd men letterlijk een kopje kleiner gemaakt als men het lef had boven de hoofdman uit te steken of de koning.
Het buigen is nog altijd het ontblote hoofd en hals aanbieden om te worden afgehakt als men een fout heeft gemaakt.



1 keer bewerkt. De laatste keer was 5 jaar geleden door Sheherazade.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Wat bedoel je met "je leeft op meerdere niveaus tegelijkertijd"?

5 jaar geleden
Beheerder

Nou zowel op volwassen als kindniveau.
Maar er zijn gevoelsmatig of bewust/onbewust meerdere etages.
Zo kun je in je verstand zitten en tegelijk kinderlijke gevoelens hebben die je een gelijkwaardige houding moeilijk maken.
Waarmee ik een volwassene/volwassene houding bedoel.
Iemand kan je verwaarloosde kind aanspreken en daarmee verlies je al een been om op te staan.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ah, op die fiets...

Ik heb m'n vriendin verteld dat ik een punt achter X heb gezegd. Ze vond het in eerste instantie wel jammer, omdat ze wel zag dat we beiden iets voor elkaar voelden, maar aan de andere kant vond ze ook wel dat het beter zo was, omdat hij altijd erg vaag was geweest en mij in het vagevuur liet bungelen. Het is echt heel vervelend als de huisarts, psycholoog en vriendinnen zeggen dat er iets anders is, maar hij daar niet open over is...

5 jaar geleden
Beheerder

Hij zal toch op moeten passen met zulke affaires.
Het is niet professioneel om intieme betrekkingen te onderhouden met leerlingen.
Ook al ging je niet naar bed, de verdenkingen bestonden in de omgeving en als hij open zou zijn zou hij zijn positie kunnen verliezen.
Het blijft zijn verantwoording als meerdere.

Het is niet ondenkbaar, dat jij niet de enige was die hij "hielp".
Verder kan hij een relatie hebben, af verlangens waarover hij niet sprak. (Eros is altijd aanwezig)
Het moet toch moeilijk zijn om zo nabij te komen, iets voor elkaar te voelen, maar er niet echt aan toe te kunnen/willen geven.
Dat wekt spanning en verwachting op en die is niet uitgesproken.

Het oplossen van een overdracht kan ontstaan als je voldoende zelfverzekerdheid hebt ontwikkelt en hem los durft laten.
Zover ben je nu gekomen. Laat de reddingsboei los en sla je vleugels uit, want dat moet toch het doel zijn.
Je kunt onmogelijk een zelfstandige keus maken als je nog gefixeerd bent in afhankelijkheid aan hem.
Dus pas als je op eigen benen staat, bezit je ook de mogelijkheid er meer objectief naar te kijken.
Daartoe moet je je projecties grotendeels hebben doorgewerkt.
Daarmee los je draadjes op (die je Freudiaans gezien niet wilt oplossen).

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

"Het moet toch moeilijk zijn om zo nabij te komen, iets voor elkaar te voelen, maar er niet echt aan toe te kunnen/willen geven. Dat wekt spanning en verwachting op en die is niet uitgesproken." Dan zal dat wellicht wel de spanning zijn die ik voel zodra ik bij hem in de buurt ben.

Na het contact van vorige week is er weer die verwarring aanwezig: mijn verstand zegt dat ik hem los moet laten, maar mijn gevoel weigert aan alle kanten. Alsof ik gewoon niet wíl. Ik betrapte mij er vandaag weer op dat ik hoopte dat ik hem tegen zou komen op het station en ik betrapte mij er zelfs op dat ik langer bleef hangen op stage dan dat mogelijk was (kon ik eindelijk een keer vroeg naar huis...) ...! Ik moet hem maar denk niet meer tegen komen, maar dat heb ik zelf niet in de hand. Waarom kan ik mijn gevoelens niet overtuigen dat het zo beter is?



1 keer bewerkt. De laatste keer was 5 jaar geleden door Magnet.

5 jaar geleden
Beheerder

Verstand en gevoel hebben hun eigen wetmatigheden.
Je verkeert in een neurotisch dilemma.
Ik wil hem wel en ik wil hem niet, knoopjes tellen. Haha.
Je bent verslaafd en liefde is een verslaving. (Graving) Driehoek van Karpman.
Ken je het boekje "Verslaafd aan de liefde", van Stanton Peele?

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ik heb het boek gereserveerd bij de bibliotheek, bedankt voor de tip!

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

X is een poos naar de achtergrond geschoven in verband met de transformatie die ik doormaak, maar vandaag heb ik alleen maar flashbacks over hem. Wellicht ligt het aan de periode van het jaar: alleen de geur buiten al (de het-is-bijna-zomer-geur) triggert mij.

Vanochtend sukkelde ik ook een beetje in en plotseling fantaseerde ik dat op het stationsplein flauwviel, omdat mijn lichaam aanvoelde dat X in de buurt was. En dat X vervolgens bezorgd over mij heen buigt en met mij mee naar huis fietst, just to be sure. En dat ik hem dan zoen in de lift als bedankje en hem verward achterliet.

Heel erg vreemd dat dit zomaar naar boven borrelde. Waar heeft het mee te maken? Dat ik het nog niet verwerkt heb? Of heeft het een andere reden?

5 jaar geleden
Beheerder

Je hebt het zeker nog niet verwerkt.
Kijk, een vroege liefde is vaak een fata morgana.
Omdat je geen vergelijk hebt, idealiseer je hem.
Hij is een soort held (animusprojectie).
Maar jij hebt het in je om te groeien.
Daarom projecteer je iets dat je zelf bezit en moet ontwikkelen.
Pas als je op eigen benen staat en de projectie terugneemt ben je in staat er onafhankelijk tegenover te staan.
Zolang je projecteert bestaat er een magische binding. Hij draagt immers een stukje zielebeeld met zich.
Denk aan de inspirerende animus, de retoriek, de wijsheid, vertrouwen, dingen die je bewondert, en wie weet ook een drakendoder?
Maar een goede leraar zet je op je eigen benen en maakt je nooit afhankelijk van hem.
Je zou zijn verschijning in een droom kunnen zien als een nog niet geïndividualiseerd stukje van jezelf.
De projectie staat daarom ook de transformatie in de weg.
Dat is ook de reden dat een verliefdheid de psychische problemen als sneeuw voor de zon lijkt weg te laten smelten.
Hetzelfde geldt voor de overdracht.

Waar het hier om gaat is nauwkeurig waar te nemen en de details te onthouden.
Geen oppervlakkigheden, want dan blijf je hangen in gegeneraliseerde beelden en een te egosynthone uitleg.
Je droomt bijvoorbeeld van X, dat is een etiket. Maar hoe en waar? Waarin onderscheiden zich de scenes?
Het gaat net al bij een zoekplaatje niet om de overeenkomsten, maar om de verschillen.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Quote

De projectie staat daarom ook de transformatie in de weg.
Hmm, dus die blokkering bestaat eigenlijk uit X en de herinneringen uit de kindertijd. Blijkbaar lukt het mij niet om de projectie terug te nemen.

Vannacht heb ik toevallig (!) gedroomd over X, wederom dat we een gesprek met elkaar hadden. Dit is al de derde keer. Ik kan mij alleen nog flarden herinneren.
We fietsten met een groep mensen mee en X had een kinderzitje aan de voorkant van zijn fiets, met daarin een grote blok vierkant. Op een gegeven moment raakten we de groep kwijt en fietsten we dus met z'n tweeën. Echter iets later raakte ik X ook kwijt. Ik fietste maar wat in het rond, tot X terug kwam fietsen. "Ik was je al kwijt," zei hij. We fietsten naar een rustige plek toe, volgens mij was het een terrasje met ronde tafels. Vervolgens hadden we een gesprek met elkaar.

5 jaar geleden
Beheerder

Vierkant of Kubus kunnen een Zelfsymbool zijn.
Maar het is hier in een kinderzitje?
Waarom dat?
Het kinderzitje wijst op iets dat nog in een onbewust of infantiel stadium verkeert als een soort externe baarmoederbuidel.
Hij is dus de kinderoppas van een blok?

Nu is een vierkant tegelijk een mannelijk rationeel wiskundig en hoekig symbool.
(Een kubus is een archetypisch Godssymbool, vandaar de altaren en b.v. ook de Kaaba)

Je gaat een dialoog aan met het beeld (idolatrie/ afgodsbeeld) van X.

Blijf erbij dat X een animusbeeld lijkt te vertegenwoordigen.
Helaas is dat nog niet ontkoppeld van X zelf.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ik heb geen idee waarom er een kubus zit in een kinderzitje. En waarom hij een kinderzitje op zijn fiets heeft. Misschien ben ik bang om vervangen te worden? X geeft ook het vak wiskunde, wellicht vandaar de link met de kubus.
Wat vervelend is is dat ik nooit de inhoud van het gesprek mij kan herinneren, ik weet dat we alleen goed om de tafel gaan zitten met z'n tweeën en alles erop gooien wat ons dwarszit.

5 jaar geleden
Beheerder

Je zou kunnen denken dat hij je behandelt als kind of dat jij die houding aanneemt.
Het kubistische past uiteraard bij wiskunde en het rationalisme.
Maar dan ontbreekt het vloeiende vrouwelijke en dus ook het gevoel.
X kan dus een verstandselement zijn dat nog in de kinderfase verkeert. (in ontwikkeling is, vandaar die baarmoedersymboliek)
Het lijkt alsof een vader een kind de wereld laat zien op de fiets (wereldbeeld)

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ik denk dat ik die houding aanneem, bij hem voel ik mij veilig en het voelt vertrouwd. Eigenlijk hoe een kind zich moet voelen bij de ouders... Ik ben wel benieuwd wat datgene is wat in ontwikkeling is.

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Ik ben echt nog verkikkerd aan X. Toevallig zag ik op Facebook een album vol foto's langskomen van een schoolreis waar X bij aanwezig is en meteen voelde ik mijn buik samentrekken en er ontstond een warm en fijn gevoel. Mweh.

5 jaar geleden
Beheerder

Vlindertjes in de buik?

Anonieme bezoeker
5 jaar geleden

Vast wel :( Heb het nog erger als voorheen...